Itzal zaunka

Ulu nik hari

Beheko-suan zirtaka enborra, run, run;
norbait ate-joka...       
Haizeak leihoan burrunba, run, run...
Nor demontre ote da?

Kolpe bat, kolpe bi...
Atean nor ageri?   
Arimarik ez kanpoan baina, run, run,  
aztarnei segi.

Giza-urratsak ematen dute,
baina ez da seguru...   
Arima erraturen bat ote?  
Ezin da jakin...

Pauso bat, pauso bi,
elurretan emanik...   
Raus! Bizkarrean atea itxi.

Orain ni naiz etxetik kanpo;
elur-ekaitza dator,   
etxe barruan itzal bat dabil…

Ate-joka alferrik nabil: sarkina etxean!
Atarian beroki zahar bat, run run,
laga du niretzat:
ordaindu, larrutik eta gozatu barrutik…   
Baso aldera banoa arin, banoa arin.

Otso bat, otso bi..., otsoa neroni!     
Ilargia balitz ageri, ulu nik hari!

Inoren larruan oinez dabilen
otsoa neroni...

Ulu nik hari (Elkar, 2017)

Konforme

Rocka hala da ze,
ez da atseden gozorik.
Errepide ertzetik
kanpamentu berrirantz.
Oroitzapen bat utzi,
besteenak gustura entzuteko:
sutondo bat bada,
han ni nago konforme.

Bakarkako lehian,
han ez nago konforme.
Nabarmendu nahian,
han ez nago konforme.
Inork gu oroitzeko,
guk gogoratzen ere jakin behar.
Ohaiderik bada,
han ni nago konforme.

Panpinak soka du fin,
lazo goxo, urkamendi... 
Jendea beti gose,
asko eta asko buru eske...  

Zu bazina gose,
ez nengoke konforme.
Asetuen irlan,
han banago konforme.
Han ni nago konforme.
Han nago ni.

Itzal zaunka (Elkar, 2016)

Ganbara txikietako konspiratzaile

Gaur ez gaude, ez, guztiok:  
lagun zaharrak non zaudete?  
Zerrenda ozenki pasatu dugunean,
hutsuneak agertu zaizkigu nabarmen.
Dagoeneko piztiek
txoko denak hartu dituzte:
geltoki, moila, mendi eta
etxeetako ohe.  

Ez dago taxirik libre
–aske, zer esanik ez...–.
Euri tantek betazaletan
nekea arintzen dute.  
Ezpata eskutan  
ez ei da betiko:
uko egin gauei.
Bakea ikasi nahi,
ezpatak ahazteko.
Men egiezu orain
garai eztiei,
ai, eztiei,
mamuei...  
Sokak
–astiro sokak–
aska itzazu,  
berri batzuk lotzeko,
kamarada zaharrei
goroldioa eranstean.
Atzoko bazter...  
berpiztuko balira,
zenbat keinu eder!
Ganbara txikien
konspiratzaileok
aspaldi moztu genuen
gure zilborrestea.

Itzal zaunka (Elkar, 2016)

Bukatzen jakin behar

Jakin behar da bukatzen,
bidetik bazterreratzen:
besteei bide.
Gutun bat utzita mahaian,  
despedidan aitzakia sorta bat.
Deus esan gabe joan zaitezke,  
beste norbaitek zugatik buka dezan.
Kirofanoan gaixo bat dago
inork sabela ixteko eske...  eta zu urruti.  
Azken ardo kopa hori
ez duzu zertan amaitu.
(Amaitu!).
Azken direnik ezjakin
ematen diren musuak ote onenak?
Atea itxi ondoren
bestaldean geratzen dena
ezereza da.  
Lurrun bihurtzea ere
ez da plazer txikia, ene, batere!

Puzzlearen azken pieza
patrikan sartuta ospa egizu.  

Zauri ireki bilduma hori
ez dago zertan jasan
gehiago.

Jakin behar da bukatzen,
bidetik bazterreratzen:
besteei bide. 

Itzal zaunka (Elkar, 2016)

Zakur ilun, begi urrekara

Zakur ilunak ditu bi begiak
urre kolorekoak; hala da ze,
zer nolatan, bestela, gauez ikusi,
begi horiekin ez bada, dena
argi, klaro eta bereizi?

Norbait bere borondatez errekan dabil:
murgildu da eta kito, ez daki igeri!

Zakur ilunak, baina,
urre begiak dauzka-eta,
gu baino urrunago ere
ikusteko gai denez,
dena du ikusi.   

Justuak itxaroten justiziari.
Honek zentzurik badauka?
Apika batere ez!
Zakurrak zaunka bitan, jaun-andere,
ebatzi du bere ustez,
–urrea begi bitan, distira–:
“Hator, begi iluneko gizon ilun;
urrezko begiak hiretzat dituk orain!”.

Oinez eskutik bi likantropo,  
–nahiz eta ez jakin “bi” noiz arte...–.
Urrea oparitzean damutu egin da…  
errazegi eman du eta
ilun dituzte begiak biek orain.
Distira horren berri  bila   
norantz joan garaiz?
     
Non da urrea orain?  Non da urrea, esan?

Itzal zaunka (Feat. Petti. Elkar, 2016)